"คิดถึง !!" ทงเฮพูดขึ้นพลางโอบเอวกอดวีอย่างมีความสุข

"คิดถึงแล้วทำไมไม่มาหา ?? ปล่อยให้เขารออยู่ได้ .."

"ขอโทด .. อย่างอนเลยน่ะคนดี น่ะ ๆ ดีกัน ๆ :]" ทงเฮพูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปหาหญิงสาวที่ตอนนี้ทำหน้าบูดบึ้ง วียิ้มให้ทงเฮก่อนจะเกี่ยวนิ้วก้อยนั่น

"วี ! รู้ไรมั้ย ? ผมอยากจะออกจากวงซูเปอร์จูเนียร์ .. แล้วมาอยู่กับคุณให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย !" ทงเฮพูดขึ้นพลางเปิดตู้เย็นหาของกินเข้าปากของตน

"เหอ .. เป็นไปไม่ได้หรอก ด๊องอ่ะ .. มีแฟนคลับตั้งเยอะ มีคิบอมอีกตั้งคน ผู้จัดการไม่ให้ลาออกง่าย ๆ หรอก"

"พูดถึงคิบอม .. เบื่อเหมือนกันน่ะ !"

"ทำไม ?"

"วีก็รู้ .. บอมรู้สึกกับผมยังไง ! เป็นห่วงผมทุกฝีเก้าอย่างนี้ ออกไปไหนก็ไม่ได้ .. คุยกับแฟนคลับยังไม่ได้เลย !

ขี้หึงจิง ๆ"

"แล้วด๊องไม่รักบอมหรอ ?"

"ไม่ ! ผู้ชาย - ผู้ชายรักกันนี่น่ะ อี๋ .. !!"

"แล้วไปตกลงคบกับเขาทำไมล่ะ ??"

"ไม่ได้ตกลง .. บอมเขาพูดเองเออเองหมดแหละ .. เราไม่ได้เป็นแฟนกันจิง ๆ น่ะ .. ถึงจะเป็นในความคิดของบอม แต่ก็ไม่ใช่ในความคิดของผม เข้าใจน่ะ"

"............................"

"ผมมีคุณคนเดียว .. เข้าใจมั้ยครับ ?" ทงเฮพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ วีเรื่อย ๆ ที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบาน แก้มแดงยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศ

"ฮะ ๆๆ เขิลล์หรอ ? เวลาคุณเขิลล์น่ารักเป็นบ้าเลยรู้มั้ย ??" ทงเฮพูดขึ้นก่อนที่จะเอามือไปลูบแก้มบาง ๆ ของวีเบา ๆ

"บ้า ! บ้า ๆๆ บ้าที่สุด !!"

ฮะ ๆๆทงเฮขำน้อยๆให้กับอาการเขินของสาวเจ้า พลางเลื่อนมือที่ลูบแก้มไปจับมือพร้อมกับกระชับให้แน่นขึ้น วีมองมาที่มือของตัวเองก็ยิ้มออกมา

สัมผัสนี้ .. ที่หายไป 2 อาทิตย์กำลังจะกลับมาแล้วสินะ .. คิดถึงจังเลย

นี่ .. แล้วจะอยู่ถึงกี่โมงวีเอ่ยถามทงเฮเบาๆ

คิดว่าจะอยู่นอนค้างที่นี่เลยดีไม๊ ? เราจะได้ ...ไม่พูดเปล่า ทงเฮยังส่งสายตากรุ้มกริ่มไปอีกด้วย ทำเอาวีต้องใช้มือที่เป็นอิสระจากการเกาะกุม ตีไปยังแขนของเขาดัง เพี๊ยะ !

โอ๊ยย .. มือหนักใช่เล่นเลยนะเนี่ยเขาพูดพลางเอามือที่จับมือเธอไว้มาลูบแขนของตัวเองป้อยๆ

หึหึ .. สมน้ำหน้า อยากมาทำทะลึ่งแถวนี้ ชิชะ !เธอหัวเราะในลำคอก่อนที่จะทำหน้าเย้ยๆใส่เขา

ทะลึ่งอะไรกัน .. ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ...ฮั่นแน่ ! วีแอบคิดอะไรหรือเปล่าเนี่ยเขาทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับลูกแมวเชื่องๆ

ทงเฮอ้ะ .. ไม่พูดด้วยแล่วเธอสะบัดหน้าใส่ทงเฮงอนๆ ก่อนที่จะทำเป็นเดินออกห่าง

โอ๋ ๆ .. ไม่งอลล์นะครับ ทำไมเดี๋ยวนี้งอลล์บ่อยจัง หืมม์ทงเฮเกี่ยวเอววีมาให้อยู่ในอ้อมกอดของเขา พลางโน้มหน้าไปกระซิบข้างๆหู ทำเอาคนที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นถึงกับหน้าแดงซ่าน

ไม่รู้ ๆ .. ปล่อยเลยนะทงเฮ มันอึดอัดเธอดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดนั้น แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

ก็คนมันคิดถึง กอดนิดหน่อยไม่ได้หรอเพียงคำพูดแค่นี้จากใจที่เต้นเป็นจังหวะในก่อนหน้านั้น กลับเต้นรัวและแรงจนแทบหายใจไม่ทัน

คนบ้า!เธอพูดออกมาเขินๆ พลางเอาหน้าไปซุกที่อกกว้าง

บ้า .. แต่ก็น่ารักนะ ฮะฮะวีชักหน้าออกจากอกกว้างนั้นก่อนที่จะทำหน้าหมั่นไส้ในตัวแฟนของเธอ

คนหลงตัวเอง ..คำพูดที่ออกจากปากวี ทำเอาทงเฮหัวเราะดังกว่าเดิม เธอก็เลยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามไปด้วย

นี่ .. ถามจริง จะกลับกี่โมงเธอหยุดหัวเราะ พลางขยับออกจากอ้อมกอดนั้นช้า ๆ ก่อนที่จะสบตากับผู้ถูกถาม เขาทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย

ก็บอกว่าคืนนี้ค้างด้วยไงเขาเผล่ยิ้มออกมาอย่างทะเล้น ๆ ซึ่งการยิ้มแบบนี้ ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาอำเธอ

จริงจังนะทงเฮ

ก็นี่จริงจังไง .. ไม่เห็นหรอทงเฮสบตากับเธอด้วยแววตาจริงจัง เอาหญิงสาวหน้าร้อนวูบจนต้องหลุบนัยน์ตาต่ำลง ..

ทงเฮนะ ทงเฮ ทำเค้าหวั่นไหวกี่ครั้งแล้วรู้บ้างไม๊เนี่ย ? ..

ไม่เห็นเห็นเลย .. ทงเฮชอบล้อเล่นประจำอ่ะ แล้วอย่างนี้จะเชื่อได้ไงเล่าวีพูดโดยไม่สบตาอีกฝ่าย เขาก็เลยเอามือมาคองที่หน้าของเธอให้หันมามองเขา

ทีนี้เห็นยัง ?หญิงสาวเบนสายตาไปทางอื่น ขืนเธอสบตาต่อไป เธอต้องได้ละลายไปกองอยู่กับพื้นเป็นแน่แท้

ไหนกัน .. ไม่เห็นเห็นเลย เห็นแต่สายตาของคนเจ้าชู้คำพูดของวี ทำเอาทงเฮหน้ามุ่ยเล็กน้อย เชิงว่างอน

ง่ะ .. เจ้าชู้อะไรกัน วีที่กำลังจะทำท่าโอ๋เขาเพื่อที่จะให้เขาหายงอน ก็ต้องหยุดชะงักไป เพราะคนที่มีท่าทีที่งอนอยู่เนี่ย ได้ชิงพูดตัดหน้าไปก่อนเสียแล้ว

สายตาของผมเนี่ย .. จ้องแต่วีคนเดียวนะ .. ดวงใจของผมก็ร่ำร้องถึงแต่วี .. วี .. วี สมองของผมมันก็ไม่ยอมจะคิดเรื่องอื่นเลย วันๆก็คิดถึงแต่เรื่องของวี และเรื่องของเรา .. แล้วอย่างนี้ยังจะหาว่าทงเฮผู้รักวีสุดหัวใจคนนี้ เจ้าชู้อีกหรอครับ .. ใจร้ายจังเลยน้าคำพูดหวานๆที่ออกมาจากปากเขา เล่นเอาวียิ้มไม่หุบ แต่ก็ยังไม่วายที่พูดแขวะเขาแก้เขิน

น้ำเน่า ..ดูสิ .. ขนาดเสียงพูดของเธอยังบ่งบอกเลยว่าเขินมาก ๆ

จริงหรอ ทงเฮ คำพูดทั้งหมดนั่นมันจริงหรอ .. นายรู้ไม๊ ? นายจะทำให้ฉันรักนายมากเกินไปแล้วนะ คนบ้า !

แต่ถึงน้ำเน่า ก็ยังมีเงาจันทร์นะทงเฮยิ้มทะเล้น ๆ

ทงเฮอ้ะ .. อะไรก็ไม่รู้ เป็นไข้ป้ะเนี่ย เมื่อก่อนหน้านี้ยังดีๆอยู่เลยไม่พูดเปล่า วีเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของทงเฮ เขาจึงถือโอกาสจับมือของเธอเสียเลย

เป็นสิ .. เป็นไข้ใจรักคนน่ารักชื่อวี อ้ออ .. แล้วก็ไม่ต้องหาวิธีรักษาหรอกนะ เพราะยังไงมันก็รักษาไม่หายอยู่ดีวีดึงมือจากการเกาะกุมของเขาไปตีแขนเขาดัง เพี๊ยะ ! เขาทำสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย

คนบ้า !เธอพึมพำออกมา แต่ก็พอที่เขาจะได้ยิน เขาทำหน้ามู่ทู่เล็กน้อย

คำก็บ้า สองคำก็บ้า เดี๋ยวพ่อจับปล้ำซะเลย ชิ !

คิดอะไรอยู่น่ะเธอจ้องเขาอย่างจับผิด เขายิ้มเจื่อนๆให้เธอก่อนที่จะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

แหะ ๆ .. คิดถึงที่รักไม่ได้หรอจ๊ะทงเฮเอื้อมมือไปหยิกที่แก้มนวลใสของวี เธอหัวเราะกับการกระทำนั้นน้อย ๆ นี่แหละนะ คู่รักหวานแหววแห่งปี วีทงเฮ*

. . To be continue . .