Part 1 : เมื่อชางมินหวังดีเกินเหตุ


เช้าวันหนึ่ง .. ณ ห้องนั่งเล่น บ้านพักดงบังชินกิ ที่โอซาก้า

ตื่นๆๆ ตื่นได้แล้วว พวกพี่ขี้เซา ! พี่ยุนโฮถ้าไม่ตื่นพี่แจจุงไม่ทำคิมบับให้กินไม่รู้ด้วยนะ พี่แจจุงถ้าไม่ตื่นจะโดนพี่ยุนโฮปล้ำ [= = ซื๊ดด หื่นได้ใจ !] , พี่ยูชอนกับพี่จุนซู ถ้าไม่ตื่นเดี๋ยวอดเล่นเกมก่อนทำงาน แล้วก้อดหวีดกันด้วย ส่วนผมถ้าไม่ตื่น มันก็เรื่องของผม เอิ๊กกส์ ๆ เสียอันกวนประสาทของชางมิน ที่เจ้าตัวอัดไว้เป็นเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เมื่อถึงเวลา 7 โมงเช้า
โว้ยย ! หนวกหูเป็นบ้าเลยเฟ้ยย .. ใครสอนให้แกอัดเสียงบ้าบอแบบนี้วะชางมิน ยูชอนโมโหตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก
อย่าโวยวายไปเลยไก่ยักษ์ ! ถ้ามินไม่ปลุก ฉันกับนายก็อดเล่นเกมอ่ะเด้ จุนซูแย้งเบาๆ ทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น
แล้วก้อดหวีดด้วย .. หึหึ ^^ ยูชอนพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้จุนซู จุนซูเขินแล้วรีบวิ่งออกไปทันที
เห้ยย แล้วฉันจะอดกินคิมบับป่าวเนี่ยย T___T ยุนโฮตื่นมาโวยวายเป็นรายต่อมา แล้วก็พบว่าคนสวยที่นอนข้างๆเขายังไม่ยอมลุกขึ้นมา ..
หึหึ เมื่อกี้ชางมินมันพูดว่าไรนะ แจจุงไม่ตื่นจะโดนยุนโฮปล้ำ ? เสร็จป๋าล่ะ หมีหื่นคิดในใจอย่างหื่นๆ แล้วก้มหน้าไปใกล้ๆแจจุง ลมหายใจอุ่นๆรดใบหน้า ทำให้แจจุงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
เหวออ ! หมีอ้วน ทำไรของนายอ้ะ แจจุงถามอย่างตกใจ และพยายามจะดันตัวยุนโฮออก แต่แรงของเขาก็ย่อมน้อยกว่าหมียักษ์ที่คร่อมตัวเขาอยู่ในขณะนี้
ก็ไม่ทำอะไรหรอก ฉันก็แค่จะทำตามที่เสียงมินๆบอกในนาฬิกาปลุกอ่ะ ยุนโฮตอบเสียงทุ้ม
เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้ฟังเลยนะ ! ขอฟังก่อน ๆ แจจุงขอเวลานอก แล้วเปิดเสียงนาฬิกาอีกทีตื่นๆๆ ตื่นได้แล้วว พวกพี่ขี้เซา ! พี่ยุนโฮถ้าไม่ตื่นพี่แจจุงไ ม่ทำคิมบับให้กินไม่รู้ด้วยนะ พี่แจจุงถ้าไม่ตื่นจะโดนพี่ยุนโฮปล้ำ เมื่อฟังได้ถึงตรงนี้ แจจุงก็รีบปิดนาฬิกาปลุกทันทีแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
เอ่อ ยุน .. ยุนคงไม่คิดจะ .. อุ๊บบ คนสวยยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนหมีจุ๊บซะแล้ว ปากของยุนโฮเข้าประกบปากของแจจุงอย่างรวดเร็ว แต่นุ่มนวล แล้วหมีหล่อก็ช้อนตัวแจจุงขึ้นมาโอบกอดไว้ เมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าเริ่มจะขาดอากาศหายใจ เขาจึงถอนจูบออกจากปากร่างบางช้าๆ
มอร์นิ่ง คิสไงล่ะ ^^ คนสวยไม่ยอมตื่น คนหล่อก็ต้องปลุก ยุนโฮพูดแล้วยิ้มหน้าเยิ้มๆ แจจุงหน้าแดงแล้วผลักหมีออกด้วยความเขิน
ทำไรบ้าๆอ่ะ ! พอแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ แจจุงพูดแล้วกำลังจะเดินออกไป
นี่ถ้าไม่ติดว่าตอนเช้ามีงาน คงจะมากกว่าจูบอ่ะนะ .. กร๊ากกก หมีหยุ่นหัวเราะอย่างสะใจ ทำให้แจจุงรีบเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยความไม่สบอารมณ์

เห้ .. อุส่าตั้งนาฬิกาปลุกทั้งที ทำไมช้ายืดยาดงี้อ่ะคับ หรือว่าแผนมินมินไม่สำเร็จ TT ชางมินบ่นพึมพำ พลางเดินจากห้องตัวเองไปยังห้องนั่งเล่นที่พวกพี่ๆนอนกันเมื่อครู่
อ่าว พี่ยุนโฮ .. แล้วคนอื่นอ่ะครับ ชางมินตีหน้าซื่อถาม พยายามไม่ย้อนประเด็นไปถึงเรื่องนาฬิกาปลุก
จุนซูกะยูชอนไปดวลเกมกันอยู่ในห้องนั่นแหละ แจๆอาบน้ำอยู่ ยุนโฮตอบแล้วยิ้มหน้าบาน ชางมินมองหน้าหัวหน้าวงแล้วหวั่นใจ เพราะยิ่งดูบ้าบอมากขึ้นทุกวัน
ทำไมวันนี้พี่อารมณ์ดีจังครับ ชางมินตีหน้าอินโนเซนต์แล้วถามอีกครั้ง .. ฮ่าฮ่า เรื่องแกล้งใสซื่อบริสุทธิ์ขอให้บอก มินมินบ่หยั่น ^^
เออ ใช่ ไอ้มิน ! ขอบใจมากเว่ยย เพราะนาฬิกาปลุกบ้าๆนั่นของนาย ทำให้ฉันได้มอร์นิ่งคิสกับแจจุง เอิ๊กกส์ ๆ หมีอ้วนหัวเราะอย่างสะใจ ชางมินถึงกับบางอ้อ .. แล้วเดินไปที่ห้องของจุนซูกับยูชอน ที่มีแต่เสียงเอ็ดตะโรโวยวาย
เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วไม่เชื่อ .. แบบนี้สิวะเร้าใจกว่า มันส์กว่าด้วย ! เสียงยูชอนดังขึ้น
อย่ามาเถียงเค้านะไก่ ! ต้องอย่างนี้สิ .. อ๊า เสียงจุนซูแย้ง
โอ้วว จุนซูนี่สุดยอดไปเลย สมกับเป็นโลมาน้อยของฉัน 555 เสียงยูชอนพูดชมไม่หยุดปาก
อย่ามายอหน่อยเลย พอได้งี้ทำเป็นชมเชียวนะ ^^ เสียงจุนซูว่ายูชอน แต่ก็ฟังดูมีความสุข ชางมินกลืนน้ำลาย .. เขาไม่อยากขัดจังหวะการสวีทของพี่ๆทั้ง 2 เลย แต่นี่ก็ปาเข้าไป 8 โมงแล้ว เพื่องาน มินมินจึงต้องรวบรวมความกล้าเข้าไปหาจุนซูกับยูชอน
ผมขอขัดจังหวะการวี๊ดดวิ้ว ของพี่แปปนึงนะคับ คือว่ามัน 8 โมงแล้วอ้ะ ชางมินเข้าไปพูดโดยไม่ลืมตา
- -* ชางมิน นายหลับตาไมอ่ะ ? จุนซูถามงงๆ
ก็ผมกลัว เห็นภาพ เอ่อ .. ไม่ดี ๆ อ้ะ ชางมินตอบตะกุกตะกัก ยูชอนลุกขึ้นมาตบหัวทันที
ไม่ดีบ้าไรของแก ! ฉันกับจุนซูไม่ได้มีไรกันซักหน่อย คิดมากไปได้ เราเล่นเกมแข่งรถกันอยู่ตะหาก ยูชอนพูดแล้วส่ายหน้ากับความอินโนเซนต์ [ของแท้] ของชางมิน
อ้าวว ก้พวกพี่พูดแบบว่า >w< ชางมินยังอึ้งไม่หาย
ยูชอนมันพูดถูกแล้วแหละ ก็ยูชอนมันเลือกเฟอร์รารี่อ่ะ มันจะไปสู้ฟอร์มูล่าวัน ของพี่ได้ไง เลิกคิดมากแล้วเตรียมไปกินข้าวได้แล้ว จุนซูสั่ง
ผมมาไม่ถูกจังหวะทุกทีเลยอ่ะ TT คราวก่อนของพี่ยุนกะพี่แจก้ทีนึงแล้ว คราวหลังผมไม่มาปลุกแล้วด้วย ชางมินเดินมึนออกไปจากห้องทันที
แต่ถ้าอยากจะทำแบบที่ไอ้มินมันพูด ฉันก็ยินดีน่ะ หึหึ ^^ คุณชายปาร์คเริ่มออกอาการหื่น จุนซูรีบวิ่งหนีไปทันที

. . To be continue . .

Fiction by NIKY [น้ำ]

‘Life couldn't get better Ya !!’

เสียงริงโทน โทรศัพท์ดังขึ้น มือเรียวของหญิงสาว คว้า โทรศัพท์ ขึ้นมา แล้วยิ้มน้อย ๆ เมื่อเธอรู้ว่า เพื่อนสนิท ของเธอโทรมา เพราะ เสียงริงโทน ที่ไม่เหมือนใคร

 “ฮัลโหล!” เธฮรับโทรศัพท์นั้น น้ำเสียงร่าเริง ใบหน้า เปื้อนยิ้มมีความสุข เพราะ สำหรับเธอแล้ว เพื่อนรัก กลับกลายเป็นรักเพื่อนไปซะแล้ว

“นี้ ๆ มายด์ ไปเที่ยวกัน” เสียงทุ้มสดใสจากปลายสาย เอ่ยชวน เพื่อนรัก ไปเที่ยว

“อื้ม ๆ แล้วไม่ชวนแพนไปล่ะ” น้ำเสียงน้อยใจนิด ๆ ประชดประชัน เล็กน้อย โพล่งออกมาจากปากของเธอ

“ชวนแล้ว...แต่แพนเค้าไม่ว่าง เลยชวนเธอไป” เธอสะอึกเล็กน้อย ...ใช่สิ ฉันมันแค่ตัวสำรอง ไม่ใช่ แพน ที่นายรัก ฮยอกแจ ... ฉันคงเป็นได้แค่เพื่อนจริง ๆ ใช่มั้ย

“อ่อ ...อื้มไปก็ได้” เธอกลั่นน้ำเสียงเอาไว้ เอ่ยคำตอบตกลงไปเนิบ ๆ

“อื้ม...น้ำพุที่สวนของถนนสาย 7 นะ โอเคมั้ย เที่ยงนะ” 

“อาฮะ ๆ แล้วเจอกัน” เธอกดวางหูโทรศัพท์ เดินเข้าห้องน้ำไป อย่างสับสน ... ควรดีใจมั้ยนะ ที่ได้ไปกันแค่ 2 คน

“แฮ่ก ๆ!” มายด์วิ่งกระหืดกระหอบมาที่น้ำพุ เธอเลยเวลานัดไป เกือบชั่วโมงแล้ว มัวคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนลืมเวลา

“ฮยอกแจ ... รอนานมั้ย ขอโทษนะ ๆๆ ที่มาสาย” หญิงสาวงอตัวหอบเล็กน้อย เรียกรอยยิ้มขี่เล่นจากเพื่อนคนนี้ได้ไม่น้อยเลย

“นาน นานมาก ๆๆ ๆ เลย งอนแล้วรู้ม่ะ?” ฮยอกแจพองลมที่แก้ม ใช้นิ้วเรียวหยิกแขนของเธอเบาๆ

“พอเลย ๆ ไปดีกว่า อยากเที่ยวจะแย่แล้ว” มายด์ฉุดมือ ฮยอกแจขึ้น เดินนำหน้าไป ฮยอกแจมองแผ่นหลังบางยิ้ม ๆ ก่อนวิ่งตามไปเดินข้าง ๆ เธอ

 

“นี้ ๆ มายด์ เธอว่า คนนั้นสวยมั้ย?” หลังจากที่เดินเที่ยวกันได้ไม่นาน ในเมือง ชายหนุ่ม(รูปหล่อ) ยิ้มเจ้าเล่ห์ตามภาษาคนเจ้าชู้ ชี้ไปทาง คน ๆ นึง ผมดำประบ่า ใบหน้าผ่องขาวใส ริมผีปากแดงอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย นิ้วมือเรียวสวย ราวกับเป็นมือที่ไม่เคยทำงานหนัก เลือกของ จุ๊กจิ๊ก อยู่ในร้านค้า

“อื้มสวยนะ” เธอตอบฝืนยิ้มนิด ๆ คำพูดกรีดลึกลงในใจ ราวกับเข็มเล่มใหญ่ทิ้มลึกลงภายในใจ

“เดี๋ยวทำไรให้ดู” ฮยอกแจไม่รอคำตอบจากเธอ เดินปรี่เข้าไปยังคนสวยข้างหน้า

“หวัดดีครับ” เขายิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับคนนั้น รอยยิ้มที่เคยสร้างความเพ้อให้สาว ๆ ที่ได้รับมัน รวมถึงมายด์ด้วย

ร่างบางไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ก้มหัวลงเล็กน้อย เชิงสวัสดีกลับ

“คุณมีซัก 5 บาทมั้ยครับ” เขาพูดยิ้ม ๆ สร้างความสงสัยให้ร่างบงเป็นยิ่งนัก

“พอดีผมจะโทรไปบอกแม่หน่ะครับว่า เจอเนื้อคู่แล้ว” เขาพูดต่อ โปรยมุขเสี่ยวที่ทำให้สาว ๆ ละลายมานักต่อนัก

“เอ่อ...ผมเป็นผู้ชายนะ...ชื่อ คิมแจจุงฮะ” ร่างบางยิ้มน้อย ๆ ก้มหัวลง ใบหน้าแดงซ่าน

“เอ่อ...” เล่นเอาคนฟังถึงกับพูดไม่ออก กันเลยทีเดียว ผู้ชายอะไรเนี้ย สวยขนาดนี้

“แจจุง! เอ๊ะ นี้นายเป็นใครเนี้ย มายุ่งกับแฟนผมทำไมครับ” ร่างสูงแปลกหน้า เดินเข้ามาสมทบก่อนที่จะ สวมกอด คนตรงหน้าไว้ หลวม ๆ

“ยุนโฮมาเเล้ว...งั้นผมไปก่อนนะครับ” แจจุงยิ้มน้อย ๆ ให้ทั้งสองฝ่ายก่อนเดินจูงมือกันออกไป เหลือเพียงแต่ไก่น้อย ๆ ผู้หน้าสงสาร จำต้องเดินคอตกกลับไปหา หญิงสาวที่กำลังหัวเราะร่า งอตัวขำอย่างเหลืออด

“พอได้รึยังล่ะ” เขาพูดงอน ๆ พองลมที่แก้มอีกครั้ง ก่อนกอดอกและหันไปอีกข้าง

“ฮ่า ๆๆ ขอโทษ ๆ ฮ่า พอแล้วก็ได้” มายด์พยายามกลั้นเสียหัวเราะอย่างสุด ๆ ทั้งมุขเสี่ยว แถมยังคนสวยนั้นเป็นผู้ชายอีก น่าขำจริง ๆ

“ไม่น่าเล้ยย รู้งี้ไม่นอกใจแพนหรอก” เล่นเอาคนที่ขำอยู่หยุดชะงักเล็กน้อย หันหน้ามองเพื่อนสนิทอย่างน้อยใจ

“แพนยังไม่ได้เป็นอะไรกับนายเลยนะ นายก็แค่จีบแพน”

“นั้นแหละ รู้งี้ ซื้อสัตย์ ดีกว่า” ฮยอกแจ เดินคอตกนำหน้า เธอไป

“นี้ ๆๆๆ ๆ เลี้ยงไอติมมั้ย จะได้สดใสขึ้น” มายด์วิ่งไปเกาะแขนเขา และยิ้มอย่างอ่อนโยน

“อื้อ” 

  . . To be continue . .

 พี่น้องชาวรวมพลคะ ใครต่อได้ ต่อกันด้วยเนอะ !!
คราวนี้ เป็นเเพน รับหน้าที่อัพนะ ได้เเค่นี้ หัวตื้อ ~

edit @ 2007/03/10 18:16:50

Miracle of Love :: Part I

ร้านกาแฟในห้างสรรพสินค้าชื่อดังร้านหนึ่ง .. ที่ตกแต่งเป็นแนวเรียบง่ายแต่ดูหรูหรางามตา ในร้านมีผู้คนมากมายอยู่เหมือนกัน แต่ที่ดูจะเด่นที่สุดก็คงจะเป็นกลุ่มหญิงล้วนกลุ่มใหญ่ละมั้ง ? เพราะว่ากลุ่มหญิงล้วนมีท่าทีคุยกันอย่างเมามันส์ และดูว่าจะหยุดคุยกันไม่ได้เสียด้วย

ทำไมพวกนั้นช้ากันจังนะหญิงสาวที่อายุอาวุโสที่สุดพึมพำออกมาเบาแต่ก็พอที่จะให้คนในกลุ่มอีกสัก 7 คนได้ยิน พลางยกนาฬิกาขึ้นมาดู

ก็อย่างนี้แหละ พี่มุก ยังไม่ชินอีกหรอสายประจำอ่ะน้องสาวแท้ๆของมุกพูดขึ้น ทำเอาสมาชิกที่เหลือต้องพยักหน้าหงึกหงักๆ เห็นด้วยไปตามๆกัน

ไม่มีความตรงต่อเวลาเล้ยย .. พวกนี้หนิ ไม่รู้ว่าชอบไปได้ยังไงคนที่พูดดูเหมือนจะเป็นคนที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่มนี้ แต่กลับกลายเป็นคนที่มาอายุเกือบน้อยสุดเป็นคนพูดขึ้นมา นิสัยอย่างนี้แหละ ขี้บ่น แต่ไม่รู้แฟนตัวเองทนได้ยังไง ? อาจจะเป็นเพราะความรักทำให้คนตาบอดล่ะมั้ง ?

นั่นสิ .. ชอบได้ยังไงนะ โดยเฉพาะยัยขวัญเนี่ยน้องเล็กสุดในกลุ่มหันมายิ้มแหย่ให้กับหญิงสาวที่ชื่อขวัญ แม้ว่าตัวเองกับขวัญจะห่างกันเกือบเป็นปี แต่ด้วยความที่สนิทกันมากบวกกับความที่ตัวเองชินปาก ก็เลยไม่ได้เรียกว่าพี่ และขวัญก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังดีซะอีกที่ตัวเองจะไม่ได้ดูแก่

ไอ้วี .. พูดงี้หมายความว่าไงขวัญเท้าเอวเล็กน้อย พลางมองหน้าหาเรื่อง แต่วีกลับแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะได้จากเพื่อนๆกันเป็นทิวแถว

นี่ .. งั้นระหว่างรอพวกนั้นเรามาย้อนอดีตกันหน่อยดีไม๊?ไอเดียของผู้หญิงที่มีอายุกลางที่สุดของกลุ่มนี้ ทำเอาทุกคนรีบมองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนที่จะพูดออกมาพร้อมกันว่า ดี !

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว ...

โอ๊ยยยย .. จะอะไรหนักหนาวะเนี่ยหญิงสาววัย 18 ปีพูดโวยวายขึ้นอย่างขัดใจ พลางกดรีโมทเปลี่ยนช่อง

แกโวยวายแล้วได้อะไรวะขวัญ .. พี่ถามหน่อยเหอะพี่สาวแท้ๆของเธอพูดขึ้นเมือเห็นว่าน้องสาวตัวเองเปลี่ยนช่องไปก็บ่นไปเป็นเวลาหลายนาที

ไม่รู้ ๆๆ .. โอ๊ยยย พี่มุกก็ดูดิ .. เปิดไปทีไรก็เจอไอ้วงซุปเปอร์มาร์เก็ตไรของมันเนี่ย แทบทุกช่องเลย ยัดเยียดคนดูชัดๆขวัญพูดอย่างมีน้ำโห ..

เกลียดจริงๆเลย วงบอยแบนด์ขายหน้าตาชัดๆ เสียงก็ห่วยกันทั้งนั้น -3-

เอ้า .. ก็เค้ามีแฟนคลับเยอะ ทางรายการโทรทัศน์ก็ต้องโปรโมทบ่อยๆสิ เรานี่ก็แปลกคนนะคำพูดของมุกนั้นทำเอาขวัญแทบอยากจะเอาหมอนอุดหูให้ซะรู้แล้วรู้รอด ..

คำก็แฟนคลับ สองคำก็แฟนคลับ เชอะ! ..

ก็รู้ว่าแฟนคลับเยอะ .. แต่อย่างนี้มันบ่อยไปป่ะ .. ดูสิแทบทุกช่องเลย แล้วช่องที่ไม่มีพวกมันเนี่ยนะ ก็มีแต่มวย มวย มวย แล้วก็มวย เฮอะมุกส่ายหน้าอย่างเอือมๆเล็กน้อยให้กับน้องสาวของตัวเอง เป็นอย่างนี้ประจำเลย ที่หลังต้องเอารีโมททีวีไปซ่อนซะแล้วมั้งเนี่ย .. จะได้ไม่ต้องเปิดทีวีดู เปิดทีวีกี่ครั้ง ก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง

ฮ่วย .. ไปดีกว่า .. จะไปดูพี่พลพลที่รักเค้า ไม่สนมันแล้วไอ้รายการทีวีบ้าบอไรเนี่ยว่าแล้วก็ลุกจากที่นั่งงามๆแล้วก็เดินจ้ำอ้าวขึ้นไปชั้นบน แต่ก็ไม่วายกระแทกเท้าเสียงดัง เชิงว่ายังไม่หายโมโหไอ้วงซุปเปอร์มาร์เก็ตนั่นนะ

ยัยน้องคนนี้ ทีวงทีวีก็ไม่ปิดเว่ยเฮ้ย มุกบ่นกระปอดกระแปดอยู่คนเดียว ก่อนที่จะเดินไปปิดทีวี พร้อมกับเอารีโมทไปซ่อนตามที่ตัวเองคิดไว้ = =

= = = M i r a c l e o f L o v e = = =

อีกด้านหนึ่งของกรุงเทพ ..
"วีครับ .." เสียง ๆ หนึ่งดังขึ้นอยู่ที่หน้าประตูบ้านของหญิงสาววัย 17 ปี เธอสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"ทงเฮ !! นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว .." เขาตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจสุดชีวิต ที่เห็นคนรักมาหาตนอีกครั้ง ทั้งสองคนไม่เจอกันเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว ก็คงไม่แปลกที่เธอจะดีใจผิดปกติ

"คิดถึง !!" ทงเฮพูดขึ้นพลางโอบเอวกอดวีอย่างมีความสุข

"คิดถึงแล้วทำไมไม่มาหา ?? ปล่อยให้เขารออยู่ได้ .."

"ขอโทด .. อย่างอนเลยน่ะคนดี น่ะ ๆ ดีกัน ๆ :]" ทงเฮพูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปหาหญิงสาวที่ตอนนี้ทำหน้าบูดบึ้ง วียิ้มให้ทงเฮก่อนจะเกี่ยวนิ้วก้อยนั่น

"วี ! รู้ไรมั้ย ? ผมอยากจะออกจากวงซูเปอร์จูเนียร์ .. แล้วมาอยู่กับคุณให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย !" ทงเฮพูดขึ้นพลางเปิดตู้เย็นหาของกินเข้าปากของตน

"เหอ .. เป็นไปไม่ได้หรอก ด๊องอ่ะ .. มีแฟนคลับตั้งเยอะ มีคิบอมอีกตั้งคน ผู้จัดการไม่ให้ลาออกง่าย ๆ หรอก"

"พูดถึงคิบอม .. เบื่อเหมือนกันน่ะ !"

"ทำไม ?"

"วีก็รู้ .. บอมรู้สึกกับผมยังไง ! เป็นห่วงผมทุกฝีเก้าอย่างนี้ ออกไปไหนก็ไม่ได้ .. คุยกับแฟนคลับยังไม่ได้เลย !

ขี้หึงจิง ๆ"

"แล้วด๊องไม่รักบอมหรอ ?"

"ไม่ ! ผู้ชาย - ผู้ชายรักกันนี่น่ะ อี๋ .. !!"

"แล้วไปตกลงคบกับเขาทำไมล่ะ ??"

"ไม่ได้ตกลง .. บอมเขาพูดเองเออเองหมดแหละ .. เราไม่ได้เป็นแฟนกันจิง ๆ น่ะ .. ถึงจะเป็นในความคิดของบอม แต่ก็ไม่ใช่ในความคิดของผม เข้าใจน่ะ"

"............................"

"ผมมีคุณคนเดียว .. เข้าใจมั้ยครับ ?" ทงเฮพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ วีเรื่อย ๆ ที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบาน แก้มแดงยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศ

"ฮะ ๆๆ เขิลล์หรอ ? เวลาคุณเขิลล์น่ารักเป็นบ้าเลยรู้มั้ย ??" ทงเฮพูดขึ้นก่อนที่จะเอามือไปลูบแก้มบาง ๆ ของวีเบา ๆ

"บ้า ! บ้า ๆๆ บ้าที่สุด !!"

ฮะ ๆๆทงเฮขำน้อยๆให้กับอาการเขินของสาวเจ้า พลางเลื่อนมือที่ลูบแก้มไปจับมือพร้อมกับกระชับให้แน่นขึ้น วีมองมาที่มือของตัวเองก็ยิ้มออกมา

สัมผัสนี้ .. ที่หายไป 2 อาทิตย์กำลังจะกลับมาแล้วสินะ .. คิดถึงจังเลย

นี่ .. แล้วจะอยู่ถึงกี่โมงวีเอ่ยถามทงเฮเบาๆ

คิดว่าจะอยู่นอนค้างที่นี่เลยดีไม๊ ? เราจะได้ ...ไม่พูดเปล่า ทงเฮยังส่งสายตากรุ้มกริ่มไปอีกด้วย ทำเอาวีต้องใช้มือที่เป็นอิสระจากการเกาะกุม ตีไปยังแขนของเขาดัง เพี๊ยะ !

โอ๊ยย .. มือหนักใช่เล่นเลยนะเนี่ยเขาพูดพลางเอามือที่จับมือเธอไว้มาลูบแขนของตัวเองป้อยๆ

หึหึ .. สมน้ำหน้า อยากมาทำทะลึ่งแถวนี้ ชิชะ !เธอหัวเราะในลำคอก่อนที่จะทำหน้าเย้ยๆใส่เขา

ทะลึ่งอะไรกัน .. ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ...ฮั่นแน่ ! วีแอบคิดอะไรหรือเปล่าเนี่ยเขาทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับลูกแมวเชื่องๆ

ทงเฮอ้ะ .. ไม่พูดด้วยแล่วเธอสะบัดหน้าใส่ทงเฮงอนๆ ก่อนที่จะทำเป็นเดินออกห่าง

โอ๋ ๆ .. ไม่งอลล์นะครับ ทำไมเดี๋ยวนี้งอลล์บ่อยจัง หืมม์ทงเฮเกี่ยวเอววีมาให้อยู่ในอ้อมกอดของเขา พลางโน้มหน้าไปกระซิบข้างๆหู ทำเอาคนที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นถึงกับหน้าแดงซ่าน

ไม่รู้ ๆ .. ปล่อยเลยนะทงเฮ มันอึดอัดเธอดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดนั้น แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

ก็คนมันคิดถึง กอดนิดหน่อยไม่ได้หรอเพียงคำพูดแค่นี้จากใจที่เต้นเป็นจังหวะในก่อนหน้านั้น กลับเต้นรัวและแรงจนแทบหายใจไม่ทัน

คนบ้า!เธอพูดออกมาเขินๆ พลางเอาหน้าไปซุกที่อกกว้าง

บ้า .. แต่ก็น่ารักนะ ฮะฮะวีชักหน้าออกจากอกกว้างนั้นก่อนที่จะทำหน้าหมั่นไส้ในตัวแฟนของเธอ

คนหลงตัวเอง ..คำพูดที่ออกจากปากวี ทำเอาทงเฮหัวเราะดังกว่าเดิม เธอก็เลยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามไปด้วย

นี่ .. ถามจริง จะกลับกี่โมงเธอหยุดหัวเราะ พลางขยับออกจากอ้อมกอดนั้นช้า ๆ ก่อนที่จะสบตากับผู้ถูกถาม เขาทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย

ก็บอกว่าคืนนี้ค้างด้วยไงเขาเผล่ยิ้มออกมาอย่างทะเล้น ๆ ซึ่งการยิ้มแบบนี้ ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาอำเธอ

จริงจังนะทงเฮ

ก็นี่จริงจังไง .. ไม่เห็นหรอทงเฮสบตากับเธอด้วยแววตาจริงจัง เอาหญิงสาวหน้าร้อนวูบจนต้องหลุบนัยน์ตาต่ำลง ..

ทงเฮนะ ทงเฮ ทำเค้าหวั่นไหวกี่ครั้งแล้วรู้บ้างไม๊เนี่ย ? ..

ไม่เห็นเห็นเลย .. ทงเฮชอบล้อเล่นประจำอ่ะ แล้วอย่างนี้จะเชื่อได้ไงเล่าวีพูดโดยไม่สบตาอีกฝ่าย เขาก็เลยเอามือมาคองที่หน้าของเธอให้หันมามองเขา

ทีนี้เห็นยัง ?หญิงสาวเบนสายตาไปทางอื่น ขืนเธอสบตาต่อไป เธอต้องได้ละลายไปกองอยู่กับพื้นเป็นแน่แท้

ไหนกัน .. ไม่เห็นเห็นเลย เห็นแต่สายตาของคนเจ้าชู้คำพูดของวี ทำเอาทงเฮหน้ามุ่ยเล็กน้อย เชิงว่างอน

ง่ะ .. เจ้าชู้อะไรกัน วีที่กำลังจะทำท่าโอ๋เขาเพื่อที่จะให้เขาหายงอน ก็ต้องหยุดชะงักไป เพราะคนที่มีท่าทีที่งอนอยู่เนี่ย ได้ชิงพูดตัดหน้าไปก่อนเสียแล้ว

สายตาของผมเนี่ย .. จ้องแต่วีคนเดียวนะ .. ดวงใจของผมก็ร่ำร้องถึงแต่วี .. วี .. วี สมองของผมมันก็ไม่ยอมจะคิดเรื่องอื่นเลย วันๆก็คิดถึงแต่เรื่องของวี และเรื่องของเรา .. แล้วอย่างนี้ยังจะหาว่าทงเฮผู้รักวีสุดหัวใจคนนี้ เจ้าชู้อีกหรอครับ .. ใจร้ายจังเลยน้าคำพูดหวานๆที่ออกมาจากปากเขา เล่นเอาวียิ้มไม่หุบ แต่ก็ยังไม่วายที่พูดแขวะเขาแก้เขิน

น้ำเน่า ..ดูสิ .. ขนาดเสียงพูดของเธอยังบ่งบอกเลยว่าเขินมาก ๆ

จริงหรอ ทงเฮ คำพูดทั้งหมดนั่นมันจริงหรอ .. นายรู้ไม๊ ? นายจะทำให้ฉันรักนายมากเกินไปแล้วนะ คนบ้า !

แต่ถึงน้ำเน่า ก็ยังมีเงาจันทร์นะทงเฮยิ้มทะเล้น ๆ

ทงเฮอ้ะ .. อะไรก็ไม่รู้ เป็นไข้ป้ะเนี่ย เมื่อก่อนหน้านี้ยังดีๆอยู่เลยไม่พูดเปล่า วีเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของทงเฮ เขาจึงถือโอกาสจับมือของเธอเสียเลย

เป็นสิ .. เป็นไข้ใจรักคนน่ารักชื่อวี อ้ออ .. แล้วก็ไม่ต้องหาวิธีรักษาหรอกนะ เพราะยังไงมันก็รักษาไม่หายอยู่ดีวีดึงมือจากการเกาะกุมของเขาไปตีแขนเขาดัง เพี๊ยะ ! เขาทำสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย

คนบ้า !เธอพึมพำออกมา แต่ก็พอที่เขาจะได้ยิน เขาทำหน้ามู่ทู่เล็กน้อย

คำก็บ้า สองคำก็บ้า เดี๋ยวพ่อจับปล้ำซะเลย ชิ !

คิดอะไรอยู่น่ะเธอจ้องเขาอย่างจับผิด เขายิ้มเจื่อนๆให้เธอก่อนที่จะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

แหะ ๆ .. คิดถึงที่รักไม่ได้หรอจ๊ะทงเฮเอื้อมมือไปหยิกที่แก้มนวลใสของวี เธอหัวเราะกับการกระทำนั้นน้อย ๆ นี่แหละนะ คู่รักหวานแหววแห่งปี วีทงเฮ*

. . To be continue . .

edit @ 2007/01/16 13:21:24